Abortus

Rond de kerst zijn er allemaal mooie films op televisie.  Afgelopen week keek ik de film “October baby”. Een verhaal van een meisje dat zich niet gewenst voelt. Wat ze niet wist was dat ze na een “mislukte” abortus bleef leven. Ik was onder de indruk van deze film o.a. omdat de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Bij mij komt ook zo’n verhaal naar boven en mijn voornemen is om het op te schrijven. Ook dit is een waar gebeurd verhaal, daarom heb ik de namen veranderd.

Ongeveer 10 jaar geleden waren we in Popesti om ons voor te bereiden op een langere periode dat we daar zouden zijn. We legden bezoekjes af bij de hutjes en spraken met de mensen over hun situatie en luisterden of we misschien konden helpen. Zo vroeg Florica om 25 gulden. ‘Waarom?’, was onze wedervraag, ‘wij geven geen geld maar waar kunnen we meehelpen?’ Florica zei nogmaals: ‘ik heb 25 gulden nodig.’ ‘Nee, wij geven geen geld.’ Haar moeder gaf aan: ‘vertel het nou maar…’  Florica was op dat moment 16 jaar. Florica vertelde: ‘ik wil naar de dokter, om  mijn baby weg te laten halen.’ Met haar hoofd naar beneden, wachtend op antwoord. Wij stonden als aan de grond vastgenageld en met onze mond vol tanden. Die vraag hadden we niet verwacht en 25 gulden… hoe is het mogelijk? Na een moment van verbijstering kregen we allebei de woorden om Florica te antwoorden. ‘Weet je hoe dat gaat? Weet je wat er gebeurt?’ Florica: ‘Nee, de dokter heeft alleen gezegd dat het 25 gulden kost.’ ‘Weet je waarom je een baby in je buik hebt?’ Lacherig geeft ze antwoord: ‘Ja dat weet ik en hij is weg, ik weet niet waar hij is.’ We vertellen dat  we niet helpen met 25 gulden en niet naar de dokter gaan omdat wij niet meewerken aan het vermoorden van een baby’tje. Waar we at rem een weerwoord op krijgen… ‘Het is nog geen baby, het is een klompje vlees. Dat zei de dokter, maar het moet wel volgende week.’ ‘Florica, we komen vanmiddag terug dan zullen we vertellen hoe we gaan helpen.’

In dit soort situaties nemen we eerst de tijd om samen te bidden. God is immers onze werkgever. Hij heeft ons in Popesti geroepen. En… wat zou Jezus doen?

Als we ‘s middags terug gaan  nemen we het boek “het grote wonder“ mee, waar mooie foto’s in staan van de groeiende foetus . Bij verder doorvragen blijkt ze al 15 weken zwanger te zijn. Ze is heel verbaast over wat ze ziet in het boek en gelooft het eerst niet. Wat moet dat worden? Zelf nog een kind en dan krijgt ze een kind. We vragen of ze geen contact wil zoeken met de vader om samen voor de baby te zorgen. ‘Nee, hij heeft zelf gezegd dat ik het maar weg moest laten halen.’ Na een poos met elkaar te hebben gepraat, zeggen we: ‘Florica, we helpen niet om de baby weg te laten halen. God heeft ons, jou en jouw baby’tje gemaakt. We zijn allemaal waardevol in Zijn ogen. Als we jou helpen om de baby weg te  laten halen, dan zijn wij ook moordenaars.

Langzaam dringt het door bij Florica, en wij vertellen wat voor plan we hebben: ‘Als je wacht tot na de geboorte om een beslissing te nemen of je de baby wil houden, willen wij je verder helpen. Als je nog steeds je baby niet wil houden, kan je het ter adoptie afstaan, daar kunnen we bij helpen. Of je houdt je baby en dan  zullen wij jou ondersteunen.’ Zo hebben we gewacht op de geboorte van een prachtige dochter.

Nu zo’n 10 jaar later is er een meisje wat zich dikwijls ongewenst en vernederd voelt.  Dagelijks komt ze bij ons over de vloer. Ze heeft een speciaal plekje in ons hart. Als ze zingt uit volle borst, geniet van de douche of van schone kleren, moet ik vaak terugdenken aan deze gebeurtenis. Wij zijn er van overtuigd dat het nog steeds in haar leven doorwerkt.

Er zullen nog veel meer kinderen op deze manier ongewenst zijn en zich ongewenst voelen.  Laten wij niet vergeten om deze (jonge) mensen voor Gods troon te brengen.